Şarkı sözleri ve akorlarını bilgisayarınıza
 

 Adobe Reader kurulu değilse
 

Halepçe katliamının yıldönümünde Batman’da Çok Katlı Otopark’ta yapılan programda Özgür-Der yöneticilerinden Şefik Sevim, Halepçeleri unutmamanın önemiyle ilgili bir konferans verirken Grup Yürüyüş, Türkçe ve Kürtçe ezgi-marşlar söyleyerek programa coşku kattı. Emperyalizme uşaklığın vahşileştiği bölge olarak Halepçelerin çeşitli İslam coğrafyalarında hala yaşandığına dikkat çeken Grup Yürüyüş’ün marşlarına dinleyiciler de eşlik ettiler. Program Seyfullah’ın Kürtçe ağırlıklı repertuarından oluşan konseriyle sona erdi.

Sonraki gün Batman Özgür-Der Şubesi’ni ziyaret eden Grup Yürüyüş üyeleri, ilköğretim ve lise öğrencileriyle sanat çalışmalarının değeri ve müzik konusunda sohbet ettiler. Öğrencilerle birlikte birkaç eser de seslendiren Grup Yürüyüş üyeleri, gençlerle güzel bir an paylaşmış oldular.

Bengisu Organizasyon’un düzenlediği geceye İsra-Der’den Nureddin Şirin ile İHH Yönetim Kurulu üyesi Av. Gülden Sönmez konuşmacı olarak katıldı. Adana’dan Fatih Tekin ezgileriyle, Kopil de Gazze ile ilgili rap şarkısıyla katılırken Gökkuşağı Çocuk Tiyatrosu, Filistin ile ilgili bir tiyatro oynadı, Yedibaşak Çocuk Korosu da Filistin şarkıları söyledi. Gece Yusuf Can ve Grup Yürüyüş konseriyle sona erdi.

Grup Yürüyüş: “İncirlik Üssü Kapatılsın!”

Filistin ile ilgili Türkçe, Kürtçe ve Arapça eserleri seslendiren Grup Yürüyüş, “Başörtüm” şarkısıyla da 28 Şubat darbesine karşı mücadeleye çağırdı. Gazze ile ilgili yapabileceğimiz çok şeyin olduğunu söyleyen Grup Yürüyüş, Filistin halkı ile maddi anlamda dayanışmanın ve kuşatma altındaki kardeşlerimize ulaşmanın önemine dikkat çekti. Bununla birlikte Filistin’i her daim canlı tutarak; Türkiye’deki İsrail varlığına karşı mücadele ederek sorumluluklarımızı yerine getirmemiz gerektiğini hatırlattı. İstikrarlı, kararlı, azimli, inanç yüklü bir mücadele ile Türkiye-İsrail ilişkilerinin yıpratılması, anlaşmaların feshi, Siyonist elçiliğin kapatılması yönünde etkinlikler ve eylemler koymak gerektiğini söyleyen Grup Yürüyüş, Adana’daki İncirlik Üssü’nün kapatılması yönünde de çaba sarf etmek gerektiğini belirtti. Grup Yürüyüş Türkiye’deki ırkçı-ulusalcı kuşatmaya, darbelere, çetelere, yargı faşizmine, başörtüsü yasağına karşı da hassasiyetlerimizi korumaya davet etti.

Başörtüsüne özgürlük platformlarının 7. toplantısı 13-14 Kasım 2009’da Konya’da yapıldı. 2 gün süren etkinliklerde fotoğraf sergisi, panel, konser, eylem ve istişare toplantıları yapıldı.

Konevi Kültür Merkezi’ndeki panelin ardından Grup Yürüyüş yeni çıkan albümü Adanış Günü’nden şarkılar söyledi. Şarkılarını 28 Şubat sürecinden bu yana bedel ödemekten kaçınmayarak başörtüsü direnişini sürdürenlere ithaf eden Grup Yürüyüş, halkın ve başörtüsünün düşmanı darbecileri de “Ergenekon” şarkısıyla tel’in etti. Grup Yürüyüş dinletisi, bir sonraki gün yapılacak eylemde hep birlikte okunmak üzere Özgürlük Türküsü’nün salonda prova havasında hep birlikte okunmasıyla sona erdi.

14 Kasım’daki eyleme destek veren, Grup Yürüyüş’ün marşlarına, katılımcılar yumruklarını kaldırarak hep bir ağızdan eşlik etti.

Gerek müziklerinin kalitesiyle, gerekse meydanlarda haksızlıklara karşı müziğiyle haykırarak, dikkatleri üzerine çeken bir isim ile… Grup Yürüyüş ile farklı bir söyleşi yaptık. (MuRaKaBe)

GRUP YÜRÜYÜŞ: “YAŞADIĞIMIZ AN’A TANIKLIK EDİYORUZ!”

*MuRaKaBe*: Grup Yürüyüş kimdir, kaç kişiden oluşuyor ve ne kadar zamandan beri birlikte “Yürü”yorsunuz, anlatır mısınız?

Grup Yürüyüş: Grup Yürüyüş olarak, Mayıs 2004′te çalışmalara başlamıştık. Daha önce de birkaç yıl Özgür-Der Müzik Grubu olarak müzikle, amatör düzeyde iştigal içindeydik. 2005 yılı sonlarında “Umuda Yürüyüş” adlı ilk albümümüzü yayınladık. İlk etapta Mehmet Ali Aslan, Necmettin Asma, İbrahim H. Balçık ve Adnan Asma ile birlikte başlayan yürüyüşümüz; grup içinden yetişen Hayrettin Akkuç ile birlikte devam etti. İlk albümümüzden sonra İbrahim kardeşimiz göç nedeniyle fiilen çalışmalardan ayrılmak zorunda kaldı. Onun yerine Enbiya Tunalı’nın katılmasıyla yine beş kişiyle çalışmalarımıza devam ediyoruz. İnşAllah son olarak bu Ramazanın ilk haftasında “Adanış Günü” adıyla ikinci albümümüzü yayınlamış olduk.

*MuRaKaBe*: Grubunuz nasıl oluştu?

Grup Yürüyüş: Irak işgaliyle birlikte tüm dünyada olduğu gibi ülkemiz’de de ABD karşıtı ciddi etkinlikler yapılmaya başlanmıştı. Hakeza Filistin’de Aksa İntifadası’nın ardından hız kazanan işgalci İsrail vahşetine karşı da kitlesel tepkiler veriliyordu. Bu ve benzeri etkinliklerde ezgiler-marşlar söyleyerek bir araya geldik. Gitar, bağlama ve flüt çalan üç arkadaşa bir de ritimci eklenince Özgür-Der Müzik Grubu olarak sahne almaya başladık. Olumlu tepkiler ve bu işi daha kurumsal yapmamız yönündeki teşvikler ile Grup Yürüyüş oluşmuş oldu.

*MuRaKaBe*: Neden “Yürüyüş”?

Grup Yürüyüş: Protesto yürüyüşleri vb. etkinliklerde sahne almamız zaten doğal olarak bizi bu ifadeye yaklaştırmıştı. Ayrıca bir sürekliliği, devingenliği, yolda olmayı ifade ettiği için bu ismi tercih ettik. Sahne aldığımız yerler ise sadece salonlardan ibaret değildi. Meydanlar, miting alanları, parklar vb… Yürüyüş herhalde bizi en iyi ifade edecek bir isimdi.

*MuRaKaBe*: Sanırım asıl işiniz müzik değil. Müziğe nasıl başladınız?

Grup Yürüyüş: Evet, hepimizin asıl işleri çok farklı. Hatta denebilir ki müzik çalışmalarımız için şartları oldukça zorluyoruz. İstanbul şartlarında bir grup olarak ortak vakit ayırmanın zorluğunun yanı sıra günlük mesaimizi özel mesleklerimizde tüketmemiz göz önünde bulundurulursa çalışmalar için ne kadar ince eleyip sık dokumak zorunda kaldığımız anlaşılabilir. Ancak bu konuda yapılması gereken bir şeylerin olduğunu düşündüğümüz için şartlarımızı zorluyoruz. Sahip olduğumuz İslami kimliğimiz tüm insanlık için mesaj içeriyor. Bu mesajı sanat yoluyla insanlara ulaştırabilmeyi bir sorumluluk addediyoruz. Şiir, tiyatro, sinema, fotoğraf vb. sanat dalları ile nasıl bu mesaj taşınması gerekiyorsa, müzik ile de taşınmalıdır. Öyle ki müziğin dinleyen üzerinde bıraktığı etki ve motive edici boyutu bu sanat dalının ihmal edilmemesi gerektiğini düşündürüyor bizlere.

Müzikle iştigal olmamızın bütün amacı bu mesajı duygulara hitap ederek iletmek ve Müslüman bir ümmet olarak yaşadıklarımızı nağmelere dökerek an’ın tanıklığını yapabilmektir. İşte bu nedenle başladık müziğe ve çabalarımız bu yönde devam edecek inşaALLAH..

*MuRaKaBe*: Ezgilerin söz ve müzikleri kime ait?

Grup Yürüyüş: Yeni albümümüzle birlikte şu ana kadar iki albüm yayınladık. Ezgilerin çoğunun söz ve müzikleri bize ait. Bunun yanı sıra her iki albümümüzde de kendi bestelerini icra eden misafir sanatçı kardeşlerimiz var.

*MuRaKaBe*: Ezgilerinizde genelde hangi enstrümanları kullanıyorsunuz?

Grup Yürüyüş: Bunu albüm ve konser şeklinde ikiye ayırarak cevaplamak gerekiyor. Biz sahnede canlı müzik icra ediyoruz. Ancak takdir edersiniz ki albümde olduğu gibi zengin bir orkestra imkânımız maalesef yok. İlk albümde oldukça zengin bir orkestra kullandık. Batı sazlarının yanı sıra, doğu sazları da yaygın bir şekilde kullanıldı. Yeni çıkan ikinci albümümüzde, ilk albümü aştık ve vurmalılardan üflemelilere, yaylılardan tellilere çok daha çeşitli enstrümanlar kullandık. Konserlerde ise grup elemanlarının icra ettiği enstrümanlarla iktifa ediyoruz. Bunları da klasik ve akustik gitar, bağlama, yan flüt, bendir-darbuka ve yeni kullanmaya başladığımız elektro davul olarak sıralayabiliriz. Ayrıca elektro gitar ve yaylı tamburuyla Ali Saran adlı kardeşimiz de çeşitli etkinliklerde bizimle birlikte oldu.

“YAPTIĞIMIZ MÜZİĞİ ‘İSLAMİ MÜZİK’ OLARAK NİTELENDİRİYORUZ!”

*MuRaKaBe*: Bir ara “Yeşil Pop” deniyordu şimdi “Muhafazakâr Müzik” denen bir terim gündemde. Neden bu tarz müziklerin türünü dinleyenler belirliyor? Buna göre sizin müzik türünüzün adı nedir?

Grup Yürüyüş: Aslında buna tür belirlemek denemez. Belki yakıştırma denebilir. Müslüman camiada 90′lı yılların başında bant tiyatrolarıyla başlayan enstrümansız müzik ve ardından klavye ile yapılan ve ney, bağlama gibi enstrümanların renk saz olarak kullanıldığı bir sürecin dahi çok sancılı ve tartışmalı geçtiğini, büyüklerimizden dinliyoruz.

Daha sonra 90′lı yılların ortalarında ülkemizde popüler müziğin de etkisiyle pop müzik altyapısı ve kalıplarının bu camia içinden yetişen Müslüman sanatçılar tarafından kullanılması “yeşil pop” yakıştırmasını getirdi. Yakıştırmanın haklılığı-haksızlığı ya da bu tartışmanın gerekliliği-gereksizliği bir yana bunun tür olarak kullanılması doğru değil. Şimdi pop kalıplarıyla müzik icra eden ve sözleri de sosyalist düşünceden izler taşıyan bir müzisyene “kızıl pop”çu mu demek gerek? “Muhafazakâr müzik” ifadesi ise hepten muğlâk.

Temelde şöyle bir sorun var bizim camiada: Yaptığımız müziğin türü nedir? Klasik mi, pop mu, rock mı, arabesk mi, etnik mi, ilahi mi vs… Hiçbirisine benzememek adına bizim camiada yapılan müziğe “ezgi” denildi. Tıpkı Ahmet Kaya ile birlikte sol kesimde ortaya çıkan “özgün” ifadesi gibi. Oysa ezgi de özgün de bir müzik türü değiller. İçlerinde çok çeşitli müzik türlerini barındırabiliyorlar. Kaldı ki rock şarkıların da heavy metal şarkıların da popun da bir “ezgi”si ve kendi içindeki önemli bir kısmın “özgün”lüğü var. Ancak bu adlandırmalarda, icra edilen müziği piyasa müziğinden ayrıştırma hassasiyetinin de belirgin olduğunu söylemek gerek. Bu hassasiyet önemli olmakla birlikte ezgi ya da marş gibi nitelemelerin ve “yeşil pop” gibi yakıştırmaların “tür” olarak kullanılmasındaki sorunlar görülebilmeli.

Bize gelince: Biz daha önceden de altını çizmiştik; yaptığımız müziğe “İslami müzik” diyoruz. Burada elbette ki bir tür olarak kullanmıyoruz bu ifadeyi; bir niteleme bu. Yani “Belli akor kalıpları ve gam dizisi olan; belli ritimleri olan bir türdür İslami müzik!” gibi bir iddiamız yok; zaten olamaz da. Aksine bunu sadece bir sıfat olarak kullanıyoruz; teknik bir terim olarak değil. Sözler ve verilmek istenen mesaj, İslami bir kaygı taşıdığı için bu şekilde nitelendiriyoruz. Elbette bu “tekel” bir kullanım da değil. Yani “Bizim yaptığımız müzik İslami’dir; başkası olamaz!” gibi bir iddiamız da yok ve olamaz da. Bu kaygıları taşıyan ve Kur’an’ın açık mesajına aykırı içeriği olmayan tüm müzisyen kardeşlerimizin de yaptıkları çalışmaları böyle adlandırıyoruz.

Örneğin bizim şarkılarda da, Grup Genç’te de, Ömer Karaoğlu’nda, Kardeşlik Çağrısı’nda ve diğer müzikle hemhal dostlarımızda da sadece bir tür bulamazsınız. Yeri gelmiş rock melodileri kullanılmış, kimi şarkılarda arabesk unsurlar, bazısında ilahi, bazısında klasik, birçok zaman marş kalıbı kullanılmış vs… Ancak kaygı ortak. Farklı türlerden istifade edilerek bir endişe dile getiriliyor.

Tevhid ve adalet ilkelerine ters düşmedikçe, ilahi vahye mugayir olmadıkça “İslami müzik” olarak nitelemek taraflısıyız.

*MuRaKaBe*: Sizinle yapılan bir söyleşide ‘hedef kitlenizin İslami Camia’ olduğunu söylemişsiniz. Neden ilk önce İslami kesim? Müziğinizle her kesime mesajınızı ulaştıramaz mıydınız?

Grup Yürüyüş: Hayır, ‘öncelikle İslami camia’ demiştik. Genel anlamda tüm insanlık olduğunu da vurgulamıştık. Peki, “Neden İslami camia öncelikli?” diye soracak olursanız, bunun da doğal olduğunu, çünkü böyle bir camia içinden çıktığımızı ve öncelikle mesajımızı bu camianın sahiplenmesi gerektiğini ifade ediyoruz. Yaptığımız müziğin genele şamil olması, elbette ki en büyük arzumuzdur. Bu şartlarda bunun gerçekleşmesinin zor olduğunun bilincindeyiz. Gerek çalışmalarımızın çok daha nitelikli olması gerektiği, gerekse herkese ulaşabilmek için kullanmamız gereken medya ağının bizim müziğimize açık olmaması gibi faktörler de buna neden olarak sıralanabilir. Ancak asla bizi sadece İslami kesim dinlesin gibi bir ölçütümüz, sınırımız yok!.. Bilakis farklı kesimlerin dinlediğini duymak mutluluk veriyor. Nitekim ilk albümümüzden “Kara Gözlüm” adlı eserimiz sol bir radyoda en çok istenen parçalar listesinde haftalarca üst sıralarda yer almıştı. Bundan rahatsızlık duyulabilir mi?..

“MÜZİKLE, İSLAM’IN EVRENSEL MESAJI ANLATILABİLİR!”

*MuRaKaBe*: “İslam’ı anlatmak için müziğe döndüm” diyen Yusuf İslam’ın bu değişimini nasıl buluyorsunuz?

Grup Yürüyüş: Hayırlı olur inşallah! Özellikle Batı toplumuna sahih İslam’ı müziğiyle anlatabilirse ne mutlu ona!.. Hatta buna çok daha önce başlaması gerektiğini dahi söyleyebiliriz. Pespayeliği ve yozlaşmayı besleyen önemli bir damar olan müzik, Batı’da adeta bir din gibi yaşanıyor. Bu alanda hakikati işlemek, erdemi anlatmak, İslam’ın evrensel mesajını taşımak ve elbette ki bunun şahitliğini yapmak salih bir amel olsa gerek.

*MuRaKaBe*: Farklı kesimlerden olumlu ya da olumsuz ne tür eleştiriler alıyorsunuz?

Grup Yürüyüş: İlk albümümüz genel anlamda beğenildi. Yaşadığımız sorunların dile getirilmesi ve hayatın içinden seslenmemiz, şarkıların canlılığı, çeşitli konuları ele almamız vb. konularda olumlu tepkiler getirdi. Yaptığımız müziğin önemsendiğini ve bu şekilde çalışmalara devam etmemiz gerektiğini gördük. Konserlerde canlı müzik icra etmemiz ve amatör düzeyde de olsa enstrümanları kendimiz çalmamız ve şarkı aralarında verdiğimiz mesajlar da genel anlamda beğeniyle karşılanıyor. Öte yandan tarzın çok özgün olmadığı, şarkı sözlerinin daha derinlikli olması gerektiği ve ilk albümle ilgili olarak teknik sorunların olduğu vb. eleştiriler de aldık, almaktayız. Bununla birlikte Türkçenin yanı sıra Arapça ve Kürtçe eserlere yer vermemiz de çoğu zaman takdirle karşılanırken bazı konserlerde bu duruma fevri de olsa olumsuz tepki gösterenler de oldu.

*MuRaKaBe*: Bir sitede sizin ‘çoğunlukla Özgür-Der etkinliklerinde ve eylemlerinde’ sahne aldığınız yazıyordu. Eylem denince insanda farklı bir çağrışım uyanıyor. Bundan kısaca bahsedebilir misiniz?

Grup Yürüyüş: Müslüman kimliği bilgi-inanç-eylem ile kaim olur. Rabbimiz Kitab-ı Kerimi’nde iman ile birlikte her daim salih ameli de zikreder. “Salih amel” ifadesi tıpkı cihad, tevekkül, sabır vb. Kur’anî kavramlarımız gibi maalesef çok dar anlamda kullanılıyor. Oysaki bu kavram namaz, oruç, infak, zekât, yardımlaşma vb. ibadetleri karşıladığı gibi; “Hayatın bütünü bir ibadettir!” şiarıyla da tüm eylem-etkinliklerimizi de kapsar. Bu anlamda Allah (c) için yapılan her eylem/etkinlik bir salih ameldir ve ibadet bilinciyle yapılmalıdır.

Özgür-Der etkinlik ve eylemleri de bu bağlamda kimi zaman Rabbimizin emri olan başörtüsünü yasaklayan zalimlerin zulmüne karşı çıkmak, kimi zaman Afganistanlı, Iraklı, Filistinli kardeşlerimizle dayanışmak, kimi zaman tüm müminler için “usvetu’n-hasene” olan Rasulullah Muhammed (s)’in mücadelesini kavramak, kimi zaman Kur’an’ı anlama çalışmaları yapmak ya da yaşadığımız çağın sorunlarını kavramak yönünde eğitsel ve kültürel aktivitelerde bulunmak yönünde seyrediyor. Söz konusu edilen bu ve benzeri eylem-etkinlikler olsa gerek.

*MuRaKaBe*: ABD ve İsrail aleyhtarı çalışmalarınızla sizin Grup Yorum’a benzediğiniz söyleniyor. Siz buna ne diyorsunuz?

Grup Yürüyüş: Zaten az önce tarzın özgünlüğüyle ilgili eleştiriden kastımız da buydu. Bu yöndeki eleştirileri sıklıkla duyduğumuz için bu konuyu burada açmak isteriz. Doğrudur, bu yönde tepkiler alıyoruz. Ancak kimisi bunu olumluluk olarak yansıtıyor, kimisi de olumsuzluk olarak. Çok farklı dünyalara sahip olsak da muhalif duruşuyla ve söylediklerinin bedeli her neyse arkasında duran tavrıyla Grup Yorum’un başarılı bir müzik grafiği var. Elbette yıllara dayanan tecrübe ve birikimi… Grup Yorum’un Türkiye’de sadece mevcudu eleştiren değil, aynı zamanda örgütlü bir mücadele içerisinde bulunup da şarkılarında hep talep eden ve gelecek umudu aşılayan müziğin ilk başarılı icrası olduğu söylenebilir. Gruptan kimi arkadaşlarımızın da yaptığı müziği beğenerek dinlediği Yorum’dan etkilenmediğini söylemek doğru olmaz. Bunu tabii olarak görüyoruz.

Öte yandan yaşadığımız sorunların benzeştiği birçok alan/konu var. Benzer folklorik bir havayı soluyoruz ve birçok durumda benzer tepkiler veren bir mücadele geleneğimiz var. Onlar da ABD karşıtı biz de! Onlar da Filistin direnişini sahipleniyor, bizim daha fazla sahiplenmemiz lazım! Onlar da işkenceye, milliyetçi dayatmaya, hak ihlallerine tavır alıyor; biz de! Doğal olarak yapılıp edilenler benzeşebiliyor. Bunu olumsuzluk olarak addetmiyoruz. Zaten bizden çok orijinal, külliyen özgün bir şeyler beklenmesi müzikal tecrübe ve birikimimiz göz önünde bulundurulduğunda gerçekçi olmayacaktır.

Ancak bu konuda şunun altını da çizmek isteriz: Yaptığımız müziğin salt Grup Yorum’dan esinlendiğini söylemek çok ciddi haksızlık olur. Evet, Yorum müziğini önemsiyoruz ve etkilendiğimiz doğru ancak iki albümümüzde de Filistin ve Lübnan direnişinin müzikal tecrübesi de var, İran devrim müziklerinin de… Türkiye’de yapılan ezgi-marşların etkisi de var, rock müziğin de… Hatta Grup Yorum’un da esinlendiği Latin Amerika marş düzenlemelerinin de etkisi olduğu söylenebilir. Kaldı ki yaptığımız parçalarda asla birilerine benzesin gibi bir kaygımız yok. Herkeste olduğu gibi bizde de dinlediğimiz müziklerden etkilenme doğal olarak olacaktır.

YENİ ALBÜMDE “ERGENEKON” ŞARKISI DA VAR!

*MuRaKaBe*: Son albümünüzde güncel konulara da değinmişsiniz. Parçalarınızda vermek istediğiniz mesajlarınıza dikkat çekebiliyor musunuz? Yapılan emeğe değdiğini düşünüyor musunuz?

Grup Yürüyüş: Evet, sanatın yaşadığı çağa tanıklık etmesi gerektiğini düşünüyoruz. Bunun için ilk albümde başörtüsüne, sokak çocuklarına, Filistinli çocuklara, Felluce’ye, Guantanamo, Cenk Kalesi ve Ebu Gureyb’e dikkat çektiğimiz gibi bu albümde de yine devam eden başörtüsü yasağına, Kürt sorununa, asit kuyularına atılanlara, ağıt yakan annelere, darbecilere, Ergenekonculara, paşaları ve çeteleri koruyan yargı düzenine de dikkat çektik. Destansı Gazze direnişini unutmadık; Mescid-i Aksa’nın tehlikede olduğu çığlıklarına karşı Aksa’yı sahiplenmeye çağırdık; Lübnanlı minik Vaad’e ağıt yaktık. Bizzat yaşadıklarımızın tanıklığını yapmak istiyoruz. Yarına müzikal bir belge de olsun istiyoruz. Çünkü unutulması en zor olandır şarkılar. Bunu sorumluluk addediyoruz; elbette emeğimizin karşılık bulması, şarkıların ses getirmesi bizi daha da motive edecektir.

*MuRaKaBe*: Bu albümünüzde kimlerle çalıştınız ve nasıl tepki bekliyorsunuz diye sorsak…

Grup Yürüyüş: “Adanış Günü” albümünün özverili bir çalışma olduğunu düşünüyoruz. Çok kısıtlı imkânlara rağmen, oldukça renkli ve zengin içerikli bir albüm yapmaktı tüm amacımız ve gayretimiz. Öyle olduğunu da umuyoruz. Gerek gündeme getirdiği konular, gerekse müzikal altyapısı bizi memnun etti. İnşallah, tüm dinleyenler tarafından beğenilir. Elbette ki eleştirilmesi gereken yerler de olacaktır. Bu eleştirilerin bizimle paylaşılmasından memnuniyet duyacağımızı belirtmek isteriz.

Albümde emeği geçen isimlere de elbette ki değinmeden olmaz. Aranjeleri birlikte yaptığımız İsmail Ergenler ve Nizamettin Türeyenci kardeşlerimiz (Bu hafta Gönülerleri Buluşmaları İftar Programında GRUP İSTANBUL olarak kürsüye çıkacaklar -M-) albümün müzik yönetmenliğini yaptılar. Nizamettin Türeyenci ayrıca bir bestesini de albümde yorumladı ve koro kayıtlarımıza katıldı. Bu iki kardeşimizle güzel bir birlikteliğimiz oldu. Kardeşlik Çağrısı grubundan Yaşar Burak, yeni Kürtçe bestesini Murat Tekin ile birlikte seslendirdi. Bir şarkımızın finaline de güzel bir ağıt yaktı. Grup Genç’ten Murat Polat kardeşimiz tüm koro kayıtlarımızda bulundu. Ayrıca albümün bağlamalarını çalarak desteğini sundu. Bünyamin Doğruer ağabey, ilk albümümüzde olduğu gibi bir şiirini okudu. Mehmek Pamak ağabey de Arapça esere Türkçe hitap etti. Orkestra organizesini Hamdi Akatay yaptı. Birçok enstrümanı tanınmış stüdyo müzisyenleri icra etti. Ayrıca Abdulbaki Kömür, bizlere Ey Şehit isimli eseri yeniden yorumlama olanağı verdi. Bir de bir eserimizin sözlerini Murat Soyak’ın bir şiirinden aldık. 13 eserin yer aldığı albümün tüm kayıtları Stüdyo Can’da yapıldı. Ve tabi ki çalışmamız boyunca Haksöz Dergisi ve Özgür-Der ailesinin desteklerini her zaman yanımızda hissettik…

*MuRaKaBe*: Bize hedeflerinizden ve ümitlerinizden bahseder misiniz?

Grup Yürüyüş: Öncelikle her Müslüman gibi, Müslümanca yaşayıp İslam üzere ölmeyi ümit ediyoruz. Özel anlamda konulu bir albüm yapmak istiyoruz. Yeni albümümüz “Adanış Günü” beklediğimiz ilgiyi görürse inşaALLAH önümüzdeki çalışma tek bir konuyu etraflıca, önemli süreçleriyle birlikte ele almak olacak. Tabi bu şu an niyet aşamasında. Başkaca niyetlerimiz ve projelerimiz de var ancak bu alanda bir şeyler üretmek çok zor. İnternetin, mp3′ün yaygın olduğu bir ortamda çalışmalarınız ciddi anlamda akamete uğrayabiliyor. Biz tabii ki şartlarımızı zorlayacağız, üstümüze düşeni yapmaya çalışacağız. Ancak maliyeti çok yüksek işler yapıyoruz ki, bu da zorunlu olarak üretimlerimizin desteklenmesini gerekli kılıyor.

*MuRaKaBe*: Sizi dinlemek isteyen sevenleriniz kaset veya CD’lerinizi nasıl temin edebilirler?

Grup Yürüyüş: Albümlerimizi temin etmek isteyen kardeşlerimiz Ekin Yayınları ve Haksöz-Haber web sitesi üzerinden iletişime geçebilirler. Ekin Yayınları’na 0212 524 10 28 nolu telefondan ve www.haksozhaber.com adresinden ulaşabilir; haksozdergisi@gmail.com e-mailinden sipariş verebilirler. Ayrıca Özgür-Der şubeleri ve Azim Dağıtım’dan da albümlerimize ulaşılabilir. Bizimle de yapımı tamamlanmak üzere olan www.grupyuruyus.org adresinden ve grupyuruyus@gmail.com e-mailinden iletişime geçebilirler.

*MuRaKaBe*: Çok geniş alanlara hitap edip sesini duyuran, Gönülerleri Mail Grubumuzdaki üyelerimize bir mesajınız var mı acaba?

Grup Yürüyüş: Tüm üye kardeşlerimize selamlarımızı sunarız. Kendilerine nice hayırlı paylaşımlar, istişare temelli çalışmalar diliyoruz. Tabii ki albümlerimizle ilgili eleştirilerini, önerilerini bizlere iletmelerini istiyoruz. Gönülerleriyle bizleri buluşturduğu için de sizlere içtenlikle teşekkür ediyoruz. Son olarak Kur’an ve arınma ayı Ramazanın tüm kardeşlerimize hayırlar getirmesini niyaz ediyoruz.

*MuRaKaBe*: Zulme ve zalimlere karşı göstermiş olduğunuz böylesi etkili çalışmalarınızdan ve yoğun emek sarf ederek hazırladığınız; birlik, beraberlik, dayanışma, inanç, kardeşlik ve mutlak bir sorumluluk hissi uyandıran parçalarınızdan dolayı siz GRUP YÜRÜYÜŞ’e, Gönülerleri Mail Grubu adına çok teşekkür eder, başarılarınızın katlanarak devam etmesini dileriz. “Ey Rabbimiz! Günahlarımızı ve işimizdeki taşkınlığımızı bağışla; ayaklarımızı (yolunda) sabit kıl; kâfirler topluluğuna karşı bizi muzaffer kıl!” (Âl–i İmran, 147), “Eğer siz Allah’ın dinine yardım ederseniz Allah da size yardım eder ve ayaklarınızı sabit tutar.” (Muhammed, 7)

Bu ayetlerin sahibi olan ALLAHU TEÂLÂ; O’nun yolundaki bu yürüyüşünüzde ayaklarınızı sabit kılıp tüm işlerinizde sizin yar ve yardımcınız olsun…

MuRaKaBe / Gönülerleri Mail Grubu

2005 yılında ilk albümleri “Umuda Yürüyüş” ile dinleyicileriyle buluşan Grup Yürüyüş, yeni bir albüm çıkardı. “Adanış Günü” adlı albüm ile Grup Yürüyüş, zengin bir müzik ziyafeti sunuyor dinleyicilerine. 13 eserin bulunduğu albümde bir Arapça ve bir Kürtçe eser de var. Çoğunun söz ve müziklerinin Grup Yürüyüş’e ait olduğu albümde en dikkat çeken şarkı ise “Ergenekon”. Kendilerini sürekli eylemlerde, miting alanlarında, parklarda, yardım programlarında da dinlediğimiz Grup Yürüyüş’ün yeni albümünü grup üyesi M. Ali Aslan ile konuştuk.

RÖPORTAJ: Muhammed Emin / VAKİT (18 Eylül 2009)

- Uzun bir süre sonra “Adanış Günü” adında yeni bir albümle dinleyicilerinizle buluştunuz. Yeni albüm sürecinizi kısaca anlatabilir misiniz?

Evet, ilk albümümüz “Umuda Yürüyüş”ten tam dört yıl sonra çıktı “Adanış Günü” albümümüz. Müzikal çalışmalarımızın özünü İslam ümmeti olarak yaşadıklarımız oluşturuyor. Ancak yoğun duygular içerisinde olmamıza rağmen albüm yapma şartlarının zorluğu müzikal çalışmalarımızı akamete uğratabiliyor. İlk albümden sonra ortaya çıkan birikimi uzun süredir bir albümde toplamayı istiyorduk. Gazze’de yaşanan son katliam bu süreci hızlandırdı. Yaşanan acılar ve direniş coşkusunu çalışmalarımızda yansıtmaya gayret ederek albüm çalışmalarımızı nihayete erdirdik. Profesyonel şartlarda, başarılı stüdyo müzisyenleriyle, zengin enstrümanlar kullanmaktan kaçınmayarak güzel bir albüm yaptığımızı düşünüyoruz.

- Albümün ismi de Gazze’ye yönelik bir vurgu mu?

Gazze’de bin dört yüz elli canımız bu yılın başında fosfor bombalarıyla, papatya biçenlerle hunharca katledildi. Ancak ağır kuşatma ve ambargo altında aç, susuz, ilaçsız, yakıtsız bırakılarak teslim alınamayan Filistin halkı, bombalara karşı da topyekûn direnerek yeni bir destana imza attı. Bebekleri, çocukları, kadınları ve erkekleriyle Allah’a adanmanın, şehadet bilinciyle mücadele etmenin eşsiz örneğini ortaya koyan Gazze; bizlere de zorbalar karşısında direnmeyi öğretti. Evet, acı bir işgal gerçeği söz konusu; mübarek beldede yer alan Mescid-i Aksa’mız esaret altında… Ancak tüm Müslümanlara olduğu gibi dünya insanlarına da örnek olacak bir direniş sergiledi kardeşlerimiz. Albümün ismi de bu direnişe bir atıf. Yüzlerce şehit verilerek ortaya konan destansı mücadeleye bir işaret. Ki hep hatırlansın o gün. Allah’a adanarak yaşamanın nasıl izzetli sonuçlar doğurduğu hiç unutulmasın.

ERGENKONCULARA ve DARBECİLERE SÖYLEYECEK SÖZÜMÜZ VAR!

- Yeni albümünüzde Filistin şarkılarınızın yanı sıra Türkiye’deki gündeme ilişkin de şarkılar var. Sanırız albümünüzde en dikkat çeken şarkı da “Ergenekon” oldu. Ergenekon, ilk kez bir şarkıya konu oldu. Neden Ergenekon’la ilgili bir şarkı yapma ihtiyacı hissettiniz?

Sanat, yaşadığı çağa tanıklık etmelidir. Bizler de İslami kimliğimizle yaşadığımız an’a tanıklık etmeyi amaçlıyoruz. Bu nedenle güncel hayattan kopuk değil albümümüz. Ergenekon şarkısı da bu perspektifin ürünü… Türkiye’de İttihat Terakki’den bu yana halk düşmanı çeteci-darbeci bir çizgi var. Ergenekon, ülkeyi karanlığa boğan bu çizginin, sistemin, mantığın bir tezahürü. Yaşadığımız çağda ayyuka çıkan darbe planları, GATAkulliler, toprağı kazdıkça fışkıran bombalar, bürokraside ve “sivil” ya da “resmi” devlet kurumlarında örgütlenmiş birileri tarafından militarizmin ve darbeciliğin fetişleştirilmesi karşısında söyleyecek sözümüz olmalıydı. Biz de Ergenekon şarkısında halkın özlemlerini yansıtmaya çalıştık. Ve istiyoruz ki bu karanlığın kökü kurutulsun; bu karanlığa karşı verilen mücadeleye kayıtsız kalınmasın.

- Peki, nasıl karşılık buldu bu şarkı?

Şimdiye kadar gelen tepkiler “Ergenekon”un en çok beğenilen şarkılarımızdan olduğunu ortaya koyuyor. Bu konuyu gündeme taşımamızın yanı sıra müziği ve yorumu da çok başarılı bulundu.

- Söz, tanıklıktan açılmışken başörtüsü duyarlılığınız da bu perspektifin ürünü sanırız. İlk albümünüzde olduğu gibi, bu albümde de başörtüsüyle ilgili yeni bir şarkınız var.

Tabi ki. Başörtüsü zulmü maalesef on yıldır yüz binlerce kardeşimizi mağdur etmeye devam ediyor. Başörtüsü yasağı, Kur’an’ın açık bir emrini yasaklamak demektir. Başörtüsü Müslüman kadının kimliği, inancımızın nişanesidir. Ancak üzülerek gözlemliyoruz ki, artık bu zulüm önemli bir kesim tarafından artık kanıksanmış durumda. Hayır, bu kabul edilemez. Rabbimizin emri, İslami değerlerimiz yasaklanamaz. Bunun için başörtüsü orucumuz, namazımız gibidir deyip örtülerini, inançlarının nişanesi olarak taşıyanlara ithafen yeniden bir şarkı yaptık. Özgürlüğün sembolü için mücadele edenleri bir kez daha şarkılarımıza konu ettik.

- Albümünüzde konu çeşitliliğinin yanı sıra müzikal zenginlik de hissediliyor. Nasıl tanımlıyorsunuz müziğinizi?

Genel olarak bir duyguyu en iyi hangi tür, hangi melodi en iyi ifade edecekse o melodiyi yakalamaya çalıştığımız için farklı türler albümde yer alabiliyor. Bu nedenle şu türde müzik yapıyoruz demek zor. Belli bir tarza bağlı kalmak istemiyoruz ama biz genel olarak müziğimizi içerdiği mesaj nedeniyle “İslami müzik” olarak nitelendiriyoruz.

- Ve “Ey Şehit” adlı eseri sormak istiyoruz. Çok sevilen bir eseri yeniden yorumlamışsınız.

İlk albümde olduğu gibi bu albümümüzde de çok eskilerde yorumlanmış ancak sevilen bir eseri yeniden yorumlamayı istiyorduk. “Ey Şehit” yaşadığımız süreç dolayısıyla anlamlı bir içeriğe sahipti. Abdulbaki Kömür’ün 90’lı yılların başında İran devrim marşlarından uyarlayarak yorumladığı ve çok kişide iz bırakan bu eseri bugünün imkanlarıyla yeniden yorumlamak kaydıyla hayatı iman ve cihad belleyen tüm şehitlerimize de vefa borcumuzu yerine getirmek istedik.

- Ciddi bir çalışmayla emek ürünü başarılı bir albüm ortaya koymuşsunuz. Peki, albüme nasıl ulaşılabilir?

Kıt imkanlarla müzik yapmak çok zor gerçekten de. Bu nedenle dinleyicilerin bu ve benzeri çalışmaları sahiplenmelerini talep ediyoruz. “Adanış Günü” albümünü temin için 0212 524 10 28 nolu telefondan sipariş verilebilir. Ayrıca Özgür-Der şubeleri ve Azim Dağıtım’dan da albüme ulaşmak mümkün.

- Çalışmalarınızın devamını bekliyor ve başarılar diliyoruz.

Bu röportaj imkanını tanıdığınız için biz de size ve Vakit gazetesine teşekkür ediyoruz. Tüm okuyucularınızın ve İslam ümmetinin Ramazanının hayırlara vesile olmasını niyaz ediyoruz.

Grup Yürüyüş, Mayıs 2004′te çalışmalara başladı. Bu tarihten önce çok daha amatör düzeyde Özgür-Der Müzik Grubu olarak bir iki yıl kadar müzikle ilgili olduk. Irak işgaline tepkiler ve Filistin intifadasıyla dayanışma etkinliklerinin meydanlarda, miting alanlarında, parklarda vs. yoğun olarak yapıldığı bir sürece gitarımız, bağlamamız, flütümüz ve sözümüzle iştirak etmemizin de etkisiyle Grup Yürüyüş adını aldık. Şu an beş arkadaş olarak çalışmalarımızı sürdürüyoruz. 2005 yılı sonlarında “Umuda Yürüyüş” adlı ilk albümümüzü yayınladıktan sonra içinde bulunduğumuz Ramazan ayının ilk haftasında “Adanış Günü” adıyla ikinci albümümüzü yayınladık.

İslami müzik geleneği içinde kendinizi nasıl konumlandırıyorsunuz? Çizginize yakın sanatçılardan bahsedebilir misiniz?

Biz müzikte yeni bir grup sayılırız. Bu nedenle bir gelenekten bahsetmek için henüz çok erken. Çok özgün ve bağımsız bir çizgi oluşturduğumuz iddiasında da değiliz. Bu durumda çizgimize yakın sanatçılardan ziyade kendimizi yakın bulduğumuz sanatçılar söz konusu. Halen müzik çalışmalarını sürdüren Ömer Karaoğlu, Kardeşlik Çağrısı, Grup Genç; Lübnan’dan Fırqatu’l İsra, Kudüs’ten Fırqatu’l İ’tisam, İran’dan Kuveytipur vb. yaptıkları müziğin yanı sıra duruşlarıyla da önemsediğimiz sanatçılar. İdeolojik anlamda farklı çizgide olup da müzikal anlamda beğendiğimiz sanatçılar da var elbet. Direnişi merkeze alan devrimci çizgiye sahip müzikal birikimi değerlendirmeye ve takip etmeye çalışıyoruz.

Tarzınızı “İslami müzik” olarak tanımlıyorsunuz. Bildiğimiz kadarıyla bu, yaptığınız müziğin türünden çok ideolojik duruşunuzla ilgili. İslami müzik nedir, nasıl olmalıdır?

Evet, doğrudur. Biz yaptığımız müziği “İslami müzik” olarak tanımlıyoruz. Bunu çeşitli platformlarda da dile getiriyoruz ki, bu konuda ısrarlıyız. Tabi ki bu ifadeyi teknik anlamda müzikal bir terim olarak kullanmıyoruz. Bu bir sıfat. Yani türleri ayırt ettiğimiz belli akor kalıpları ve gam dizisi olan; belli ritimleri olan bir tür anlamında kullanmıyoruz bu ifadeyi. Sözler ve verilmek istenen mesaj, İslami bir kaygı taşıdığı için bu şekilde nitelendiriyoruz. Bu bağlamda kendimizi yakın hissettiğimiz sanatçıların yaptığı müziği de bu şekilde tanımlıyoruz. Çünkü ezgi, özgün gibi tanımlamalar ayırt etmede kullanım rahatlığı olsa da özde eksik tanımlamalar. Kaldı ki, sözünü ettiğimiz sanatçılar ve elbette ki bizim çalışmalarımız farklı müzik türlerinden esintiler taşıyor. Bir müzik türüyle izah etmek imkansız. Bu nedenle içerdiği vurguları eksene alarak bir tanım yapıyoruz ki, bu da müziğimizin niteliğinin ifadesi oluyor. Müziğimizin özünü İslami değerlerimiz belirlediği için müziğimize de “İslami müzik” diyoruz. Bu müziğin Kur’an’ın evrensel mesajına aykırı içeriği olmayan; tevhid ve adalet söyleminden neşet eden; İslami değerleri bayraklaştıran çalışmalarla neşvünema bulacağını düşünüyoruz.

“Umuda Yürüyüş”ten sonra ikinci albümünüz de yayınlandı. Bize “Adanış Günü”nden bahsetseniz desek, neler söylersiniz?

İki albümümüz de müzik yapmamızın amacını ortaya koyuyor. Her türlü yozlaşmaya karşı müzik ile hakikati işlemek, erdemi anlatmak, İslam’ın evrensel mesajını taşımak ve elbette ki bunun şahitliğini yapmak şeklinde bir misyonu sorumluluk olarak addediyoruz. Sanatın da yaşadığı çağa tanıklık etmesi gerektiğini düşünüyoruz. İlk albümümüz gibi “Adanış Günü” de bu yaklaşımın eseri olarak ortaya çıktı. Türkiye’de sonu gelmez bir zorbalık olarak devam eden başörtüsü yasağına, Kürt sorununa, asit kuyularına atılanlara, ağıtları dinmek bilmeyen annelere, darbecilere, Ergenekonculara, paşaları ve çeteleri koruyan yargı düzenine kayıtsız kalmayalım istedik. Elbette ki İslami kimliğimiz ümmet olmayı ve yerelliği aşarak evrensel ufuk sahibi olmamızı gerekli kılıyor. Bu nedenle de Türkiye’de yaşadıklarımız kadar Gazze’de, Lübnan’da, Irak’ta ve diğer coğrafyalarımızda yaşadıklarımız da çalışmalarımızın temel gündemini belirliyor. İşte Gazze direnişimizle ilgili eserlerimiz bu yaklaşımın bir ürünü. Son günlerde “tehlikede” olduğu çığlıklarını daha sıklıkla duyduğumuz Mescid-i Aksa’yı sahiplenmeye yönelik çağrımız ya da 10 günlük bebekken Siyonist bombaların yıktığı binalardan cansız bedeni çıkarılan Lübnanlı minik Vaad’e yaktığımız ağıt da bu hassasiyeti korumaya yönelik. “Adanış Günü” ile bunu yapmaya çalıştık. Ve istedik ki yarına müzikal bir belge de kalsın. Yaşadıklarımız dilimizden hiç düşmesin. Bu nedenle tüm imkânları zorlayarak müzikal altyapısı sağlam olan, gerekli hiçbir canlı enstrümanı kullanmaktan kaçınmayan, içerik olarak olduğu kadar teknik olarak zengin olan bir çalışma olsun istedik.

Yeni albümünüzü öncekiyle kıyaslarsak, ne gibi farklar var, Grup Yürüyüş’ün müzikal anlamda ilerlediğini düşünüyor musunuz?

Aslında ilk albümümüzde de içerik ve enstrüman zenginliği vardı. Ancak ilk albümdeki tecrübesizliği de göz önünde bulundurursak, bu albümün daha profesyonel bir çalışmayla şekillendiği söylenebilir. Gelen tepkiler yeni albümün ilk albümden daha ileri bir çalışma olduğu ve bu albümün ilk albümü aştığı yönünde. Ancak iki albümde de kendi içinde öne çıkan boyutlar olduğunu düşünüyoruz. Teknik anlamda ise elbette yeni albümün, bizi biraz daha ileriye taşıdığı söylenebilir. Müzikal çeşitlilik de yeni albümümüzde daha zengin.

Arapça ve Kürtçe şarkılar da söylüyorsunuz. Yakılan köylerin, mustazafların ve direnişin türküsünü yükseltiyorsunuz. Son albümünüzde bir de “Ergenekon” şarkısı var. Bu şarkı nasıl ortaya çıktı?

Türkiye’de İttihat Terakki’den bu yana ciddi bir çeteci-darbeci çizgi var. Ve bu çizgi çoğu zaman iktidar gücünü kullanarak ülkeyi adeta karanlığa boğuyor. Yargısız infazlar, işkenceler, kaybetmeler, bürokraside örgütlenerek muhaliflere göz açtırmamalar, yasaklar, yargı düzenini siyasallaştırarak akıl almaz hukuksuzluklara imza atmalar ve elbette ki askeri vesayet ile halkı militarist cendereye almalar hep bu çizgiyle varoldu. Ergenekon’u bu çizginin, sistemin, mantığın bir tezahürü olarak görüyoruz. Yaşadığımız çağda ayyuka çıkan darbe planları, GATAkulliler, toprağı kazdıkça fışkıran bombalar, bürokraside ve “sivil” ya da “resmi” devlet kurumlarında örgütlenmiş birileri tarafından militarizmin ve darbeciliğin fetişleştirilmesi karşısında söyleyecek sözümüz olmalıydı. Biz de Ergenekon şarkısında halkın özlemlerini yansıtmaya çalıştık.

Eski ezgilerden Ey Şehit’i yeniden yorumladınız. Gelecek albümlerde de böyle planlarınız var mı, projelerinizden söz eder misiniz?

Evet, şimdiden en sevilen eserlerimizden oldu “Ey Şehit”. İlk albümde de Kardeşlik Çağrısı’nın “Ben İnsanım” adlı eserini yeniden yorumlamıştık. “Ey Şehit” 90’lı yılların başında Abdulbaki Kömür tarafından İran devrim marşlarından uyarlanmıştı. Bu eserin birçok insanda iz bıraktığını biliyoruz. Hem bugünün imkânlarıyla bu eseri güncellemek hem de Filistin’den Afganistan’a, Irak’tan Çeçenya’ya kadar tüm şehitlerimize bir vefa borcu olarak bu albümde yeniden yorumladık. Bir sonraki albüm için konuşmak ise daha çok erken. Hayata geçirmek istediğimiz projelerimiz var elbet. Ama müzik yapmanın, müzikle uğraşmanın getirdiği zorlukları aşıp da gelecekte yeni bir albüm çalışmamız olursa; yeniden düzenlenip yorumlanması gerektiğini düşündüğümüz eserleri inşallah dinleyicilerimize ulaştırmak isteriz.

Biz Grup Yürüyüş olarak Mayıs 2004′te çalışmalara başladık. Bu tarihten önce çok daha amatör düzeyde Özgür-Der Müzik Grubu olarak çeşitlik etkinliklerde sahneye çıktık. Kurulduğumuz süreç, daha çok Irak işgalinin yaşandığı ve tabi ki protestoların yapıldığı ve Filistin intifadasıyla dayanışma etkinliklerinin meydanlarda, miting alanlarında, parklarda vs. yoğun olarak düzenlendiği bir döneme tekabül ediyor. Bizler de bu tür etkinliklerde öncelikle Müslüman kimliğimizin gerektirdiği zulme karşı çıkma sorumluluğumuzla ve ayrıca gitarımız, bağlamamız, flütümüz ve sözümüzle iştirak etmeye çalıştık. “Grup Yürüyüş” ismi biraz bununla ilgili. “Yürüyüş” aynı zamanda sürekliliği, devingenliği, yolda olmayı ifade ediyor. Bizler de çalışmalarımızı ve etkinliklerimizi en iyi bu adın temsil edeceğini düşündük. Şu an beş arkadaş olarak çalışmalarımızı sürdürüyoruz.

Şu ana kadar kaç albüm yaptınız bunlar hangileriydi?

2005 yılı sonlarında “Umuda Yürüyüş” adlı ilk albümümüzü yayınlamıştık. İkinci albümümüz de içinde bulunduğumuz Ramazan ayının ilk haftasında yayınlandı. Yeni albümümüz “Adanış Günü” ismiyle çıktı.

“Adanış Günü” ne kadar zamanda hazırlandı, kimlerle çalıştınız ve parçalar size mi ait?

Albümde yer alan eserler 2-3 yıl içerisinde bestelediğimiz eserler. Ancak önemli bir kısmı –özellikle Gazze/Filistin ile ilgili olanlar- bu yıl içerisinde bestelendi. Stüdyo aşaması ise yaklaşık olarak iki ay kadar sürdü. Bunun öncesinde tabi aranje aşaması vardı. Albümdeki eserlerin aranjelerini İsmail Ergenler ve Nizamettin Türeyenci ile birlikte yaptık. Bunun yanı sıra albümde sesi, sazı ya da sözüyle katkıda bulunanlar var. Kardeşlik Çağrısı grubundan Yaşar Burak ve Murat Tekin, Kürtçe eseri düet yaparak seslendirdiler. Nizamettin Türeyenci bir bestesini seslendirdi. Grup Genç elemanı Murat Polat, bağlama kayıtlarını icra etti. Bünyamin Doğruer ağabey bir şiirini seslendirdi. Mehmet Pamak ağabey de Arapça eserimize Türkçe hitap etti. Abdulbaki Kömür’ün sözlerini yazdığı İran devrim marşlarından uyarladığı “Ey Şehit” adlı eseri de yeniden yorumladık. Bir de Murat Soyak’a ait bir şiiri besteledik. Bunların haricinde albümde yer alan eserlerin söz ve müzikleri bize ait.

Albümleriniz piyasa çıktıktan sonra internet ortamına yayılıyor. Bunlarla ilgili bir izniniz var mı? Yoksa bunlar için yasal bir çalışmanız var mı ve bunu yapanlara söylemek istediğiniz var mıdır?

Maalesef, bu herkes için olduğu gibi bizler için de ciddi bir sorun. Çok kıt imkanlarda, şartlarınızı zorlayarak bir albüm yapıyorsunuz, ancak anında internette mp3 olarak yaygınlaşıyor. Verdiğiniz emeğin karşılığını bir nebze de olsa alamıyorsunuz. Elbette ki biz ticari amaçlı müzik yapmıyoruz. Yaptığımız işten maddi anlamda bir kazancımız da yok. Ancak albüm işi çok maliyetli bir iş. Özellikle bizim yeni albümümüz, kullanılan enstrüman zenginliği de göz önünde bulundurulursa çok külfetli oldu. En azından bu tarz çalışmaların maliyetini kurtarması gerekiyor ki devam edebilsin. Aksi takdirde bu çalışmalar desteklenmezse maalesef uzun soluklu olmuyor. Bildiğimiz birçok müzik grubu, çalışmalarını bu yüzden bırakmak zorunda kaldı. Çünkü şartlar zor. Biz mp3 olarak yaygınlaşması hususunda bir izin vermedik elbet. Albüm çıktıktan uzun bir süre sonra internette yaygınlaşmasında bir sorun yok, ancak yeni çıkmış bir albümün başına böyle bir olayın gelmesini, emeğe saygısızlık olarak değerlendiriyoruz. Bizim bu konuda herhangi yasal bir çalışmamız yok; ancak gönül ister ki dinleyicilerimiz, albümü temin ederek bizleri dinlesinler.

Peki, yeni albümünüzü temin etmek isteyenler ne yapmalı?

0212 524 10 28 nolu telefondan ve www.haksozhaber.com adresinden albümümüze ulaşılabilir; haksozdergisi@gmail.com ve grupyuruyus@gmail.com e-mail adreslerinden sipariş verebilirler. Ayrıca Özgür-Der şubeleri ve Azim Dağıtım’dan da albümlerimize ulaşılabilir.

Müzikle nasıl bir mesaj vermek istiyorsunuz?

İslami kimliğimiz tüm insanlık için mesaj içerir. Bizler de bu mesajı sanat yoluyla insanlara ulaştırabilmeyi bir sorumluluk addediyoruz. Çeşitli sanat dalları ile nasıl bu mesaj taşınması gerekiyorsa; müzik de bir tebliğ aracı olabilmeli; mesajı kitlelere ulaştırmada fonksiyon ifa edebilmelidir. Biz pespayeliğe, tüketim kültürüne, atalete, bireycileşmeye, yılgınlığa ve yozlaşmaya karşı direnerek var olmaya, İslami değerlerimize sahip çıkmaya, ümmet kimliğimizi diri tutmaya çağırıyoruz. Müzik ile hakikati işlemek; erdemi anlatmak; İslam’ın evrensel mesajını taşımak ve elbette ki bunun şahitliğini yapmak gibi bir sorumluluğumuzun olduğunu düşünüyoruz. Kur’an’ın misyonuna; Rasulullah (s)’ın mücadelesine değer veren Müslümanları; hakkı, adaleti, erdemi gözeten tüm insanları; zalimlerin zulmüne boyun eğmemeye, yeryüzünün tüm mazlumlarını kucaklamaya çağırıyoruz. Kuşatıldığımız her yerde, teslimiyeti zillet bilip; kimliğimize, inancımıza ve onurumuza sahip çıkarak yaşamamız gerektiğini salık veren dinimiz, bütün iman edenlerden bunu istiyor. Biz de müzik ile bu mesajı yaygınlaştırmayı hedefliyoruz.

Müslüman sanatçıların konserlerindeki başörtülü bayanların tavır ve hareketleri, medyada “İslami magazin” tartışmalarının gündeme gelmesine sebep oluyor. Özellikle “hayranlık” kavramını nasıl yorumluyorsunuz?

Mümin kadın da mümin erkek de her daim izzetli yaşar; tavırları da böyle olmalıdır. Edep, hayâ, takva gibi kavramlarımızın içeriği maalesef boşaltılmış durumda. Bu sadece hanımlar için söz konusu değil. Lakayt ilişkiler, saygı ve kardeşlik temelinden yoksun muhabbetler; İslami duruşa yakışmayan davranışlar maalesef çok yaygınlaşmış durumda. Müslüman hanımların da bu yönden gündem olmaları elbette hoş değil. Müslüman kadın, onuruyla, iffetiyle, takvasıyla gündem olmalıdır. Müslüman kamuoyunun gittiği çeşitli konserlerden basına yansıyan kimi kareler maalesef Müslüman kadının iffetine, onurlu duruşuna yakışmıyor. Pop konserlerini aratmayan konserlerde pop kitlesinden farklı hal ve hareketler içerisine girmek; tesettürün içini de boşaltıyor. Elbette ki aynı durum Müslüman erkekler için de geçerli. Müslüman, yoz kültürün adeta bir ilah/ilahe olarak sunduğu pop şarkıcılarına duyulan bir hayranlığı içselleştiremez. Beğenmek, takdir etmek, alkışlamak elbette ki doğaldır. Ancak bunun ötesine giden; aşırılığa kaçan hayranlık gösterileri İslami duruşa zarar verir. Burada Müslüman sanatçının da bu tür vakalarda uygun bir üslupla tavır göstererek ıslah sorumluluğunu yerine getirmesi gerektiğini düşünüyoruz. Aksi takdirde nefse hoş gelebilecek gayri İslami tepkilere kapı aralanması işten bile olmayacaktır.

Konser gibi çalışmalarınız oldu mu daha önce ya da şimdi düşünüyor musunuz? Bu konuda birçok kişi sizden şikâyetçi. “Neden konser yapmıyorlar?” diye eleştiri geliyor.

Konser organizeleri tabi külfetli organizasyonlar. Ancak bizim çeşitli aralıklarda -düzenli olmasa da- konserlerimiz oldu. Daha çok da çeşitli programlarda ve çeşitli yerlerde sürekli dinletiler veriyoruz. Bu nedenle şikâyet edenler sanırız bizi pek yakından takip etmiyorlar. Elbette daha çok etkinlik yapılabilir. Ancak biz müzik grubuyuz, organizasyon şirketi değil. Bir organizasyon yapılır ve biz davet ediliriz. Davetleri çevirmek gibi bir tavrımız yok. Mümkün mertebe gidebildiğimiz yerlere gitmeye çalışıyoruz. Bu etkinliklerimiz www.haksozhaber.net adresinden takip edilebilir. Ayrıca yayına yeni başlayan www.grupyuruyus.org adresinden de çalışmalarımız hakkında bilgi sahibi olunabilir.

Biliyoruz ki bu soruya cevabınız çok derin bir ahh olacak ama yine de soralım istedik. Sizin Filistin parçalarınızla bizler Filistin’i daha çok sevdik ve bağlandık. Filistin’in kurtuluşu ne ile mümkün?

Derin bir ah kadar onur duyduğumuz bir direnişin coşkusudur Filistin. Kardeşlerimizin yaşadığı acılar kahredici olmakla birlikte düşman karşısında gösterdikleri kararlı duruş iftiharımızdır. Bu nedenle Filistin çok önemli. “Adanış Günü”nde Gazze ile ilgili şarkılarımız hep bu boyutu öne çıkarmaya yönelik: Evet, bebeklerimiz, çocuklarımız, kadınlarımız, erkeklerimiz hunharca katlediliyor; acı bir işgal gerçeği söz konusu; mübarek beldede yer alan Mescid-i Aksa’mız esaret altında… Ancak tüm Müslümanlara olduğu gibi dünya insanlarına da örnek olacak bir direniş sergiliyor kardeşlerimiz. Feda ve şehadet bilinciyle Allah için adanmanın sembolü Filistin. Ve biz de şarkılarımızda hep bu temayı işliyoruz: Filistin, direnişle özgürleşecek! Kurtuluş İslami hareketlerin adaleti tüm Filistin topraklarında hâkim kılmasıyla gerçekleşecek.

Filistin’e yapılacak yardımlar nelerdir, halkımızdan ne tür yardımların yapılmasını istersiniz?

Öncelikle işgal gerçeği her zaman diri tutulmalı. Filistin’de kardeşlerimiz işgal altında, zulüm altında. Öyleyse bu kardeşlerimize sahip çıkmak bir yükümlülük ve bir ibadet. Rabbimiz, Kur’an-ı Kerim’de “(Müminler) bir zulme uğradıklarında, hep birlikte karşı koyarlar!” diye buyurmaktadır. Bizim de yol haritamız budur. Dünyanın neresinde olursa olsun mazlum kardeşlerimizle dayanışma içinde olmak! Filistin için de yapacak çok şey var. Çeşitli etkinliklerle yapacağımız maddi yardımların yanı sıra Siyonizm’e destek sunan firmaların boykot edilmesi ve boykot bilincinin canlı tutulması önemli. Bununla birlikte Siyonizm’in ülkemizdeki temsilciliklerine karşı etkinlikler yapmak; kardeşlerimizin direnişini sahiplenmeye yönelik düzenlenen eylemlere katılmak, yaşananlar karşısında susmamak, çevremizi sürekli bu konuyla ilgili bilgilendirip duyarlılık göstermeye davet etmek vb. birçok şey yapılabilir elbet.

Final sorumuz son olarak islamidava.com üyelerimize söylemek istediğiniz bir şey var mıdır?

İslam etrafında bir araya gelip, hakikat için çabalamak, bu eksende paylaşımlarda bulunmak bir sorumluluk. Bu sorumluluğu yerine getirmek için durmaksızın çabalayanlara ne mutlu! Bu anlamda siteniz ve üyelerinizin hayırlı birliktelikler ve çalışmalar içerisinde olmasını umuyor; hayırlı ramazanlar diliyoruz.

Özellikle yakın dönemde Gazze’de yaşanan trajedi ve destansı direnişin ardından çalışmalarına hız veren Grup Yürüyüş, birçok temanın işlendiği yeni albüm ile yeniden dinleyicilerinin karşısına çıktı. “ADANIŞ GÜNÜ” adlı albüm Ekin Yayınları bünyesindeki Ekin Prodüksiyon tarafından yayınlandı. 13 eserin yer aldığı albümde Filistinli kardeşlerimizin yaşadığı acılar ve Gazze direnişi ile ilgili üç yeni şarkı yer alıyor. Gazze‘nin yanı sıra 2006 Temmuz savaşında Lübnan’da Siyonist bombaların yıktığı enkazdan cansız bedeni çıkarılan 10 günlük bebek Vaad‘e ağıt yakılan albümde Bünyamin Doğruer de bir şiirini seslendiriyor. Ayrıca Arapça bir eserin Mescid-i Aksa anısına yorumlandığı albümde, Aksa’nın sahiplenilmesi gerektiği vurgusu Mehmet Pamak’ın hitabetiyle dile getiriliyor.

Haksöz: Daha önce mitinglerde, eylemlerde, değişik etkinliklerde dinlediğimiz ezgilerinizi kaset ya da CD’de dinleyebilmek çok güzel. Fakat doğrusunu söylemek gerekirse bunun için biraz fazla bekledik gibi. Ne dersiniz, albüm niçin bu kadar gecikti?

Grup Yürüyüş: Albümün geciktiğini düşünmüyoruz. Çünkü gerçekten de yoğun bir süreç yaşadık. Bir yandan ABD öncülüğündeki küresel hegemonik güçler İslam dünyasını kana bularken öte yandan emperyalist tahakküme karşı savaş ve işgal karşıtı hareketlerin küreselleşmesi gündemdeydi. Bu süreçte gerçekleştirilen etkinliklerde kimi zaman pankart taşıyan, kimi zaman yürüyüş kortejinde slogan atan, kimi zaman da etkinlik duyurularının afişlerini cadde duvarlarına asan ama aynı zamanda müzikle uğraşan bir grup olarak yaşadıklarımızı ve hissettiklerimizi müzikal birikimimize yansıtmak için 14 Mayıs 2004’te kurumsallaşma sürecine girdik. Program yoğunluğundan ötürü bu tarihten ancak çok daha sonra yavaş yavaş şekillenmeye başlayan albüm projemiz, geçtiğimiz ay neticelendi. Yaşadığımız duyguların yoğunluğuna albüm yapmanın ciddi ve özel bir vakit gerektirmesi ve ekonomik zorlukların eklenmesini kattığımızda aslında albümün gecikmediğini söyleyebiliriz. Tabi stüdyo aşamasında hesapta olmayan teknik sorunlarla birlikte, Ekin Yayınları’ndan çıkan albüm için gereken resmi belgelerin ülkedeki bürokratik hantallığa takıldığını da hatırlatmak gerekiyor.

Genelde albümün olumlu tepkiler aldığını duyuyoruz. Size gelen tepkiler nasıl? Emeğinizin yerine ulaştığını düşünüyor musunuz?

Şu an itibariyle gelen tepkilerin çoğu müspet yönde. İntifada marşına getirdiğimiz yorum albümün en çok eleştirilen tarafı olmakla birlikte, bu yorumumuzu çok beğenen dinleyicilerimiz de oldu. Tabi kendi camiamızda farklı bir tarz olarak değerlendiriyoruz albümü. Doğrusu bu nedenle olumsuz tepkiler alır mıyız, diye endişe içerisindeydik. Ancak beklentilerimizin üzerinde olumlu tepkiler almamız stüdyo aşamasında yaşadığımız yorgunluğu, gerginliği ve acaba albüm nasıl karşılanacak, şeklindeki tereddütlerimizi sona erdirdi. Harcadığımız emeğin insanlarda güzel duygular uyandırması sevindirici.

Yaptığınız müziği nasıl tanımlıyorsunuz? Ticari amaçla hareket etmediğinizi biliyoruz. Peki müzik çalışmalarınızda amacınız ne?

Yaptığımız müziği tanımlandırmak zor. Bu nedenle biz herhangi bir tanım getirmiyoruz. Ancak albümde marş formatında çalışmalar olduğu gibi, şarkı formatında da çalışmalar var; bizim camiamızda “ezgi” olarak ifadelendirilen tarzda da. Protest unsurlar, rock ve Arap melodileri de var. Bu hususta bir kavram kargaşasının yaşandığını düşünüyoruz. “Özgün müzik” nitelendirmesinin de alternatif bir müzik tarzı kavramı olarak sorunlu olduğunu düşünüyoruz. Araklama ya da birebir kopyası olmadıktan sonra farklı tarzlarda yapılmış tüm eserlerin kendi içinde “özgün” olduğunu belirtmek gerek. Aynı zamanda her şarkının bir “ezgi”si var. Biz şarkılarımızı bir kalıpla tanımlamak istemiyoruz. Bir duyguyu en iyi hangi tarz müzikle ifade edebileceksek o tarzı kullanmak gerekliliğini düşünüyoruz. Bir duyguyu tek bir bağlamayla halk müziği formatında dile getirmek mümkünken, daha başka bir duyguyu ifade etmek için çoksesli müzik yapmak gerekebilir. Müzik öz ve biçimden oluşuyor. Özü amaçlarımızla ilgiliyken; genellikle çoksesli vokal düzenlemeleri ve alt yapıyı dinamik kılacak canlı enstrümanlarla -enstrümanlarda da çoksesliliği kullanarak- müziğimizin biçimini oluşturmaya çalıştık.

Müzik çalışmalarımızdaki amaçlarımıza gelince; ilkin yaşadıklarımızı ritmik ve melodik bir düzleme aktarmayı önemsediğimizi ifade edelim. Öyle ki yaşananlara ilişkin anlık tavır göstermede çok önemli bir değer taşıyan bir bildiri süreç içerisinde unutulabilir; ancak bir şarkı daha kalıcı olabilir. Biz bugün yaşadığımız duyguları, estetik bir formda yarına da taşımaya çalışıyoruz. Bununla birlikte yaşadıklarımıza ilişkin mesajımızı sunmaya çalışıyoruz. Hayatı algılayış biçimimiz, yaptığımız her şeyin Rabbimiz için olduğu gerçekliğinde bir anlam taşır. Umudumuz, öfkemiz, hüznümüz ve sevincimizi biz hep bu doğrultuda şekillendiriyor; karamsarlığa, uzlete, umutsuzluğa, mücadele kaçkınlığına ve “yorgun demokratlığa” karşı umuda yürümeye çağırıyoruz. Biz yaptığımız müzikle gerçekten de umudu her daim diri tutmak ve motivasyon unsuru olarak mücadelemize katkıda bulunmak istiyoruz. Yani bir şekilde sebat, yılgınlık psikolojisini aşma, cesaret, coşku gibi temaları gündeme getirmekle müziğimizi mücadelenin gelişimi yönünde motivasyon aracı olarak algılıyoruz. Mücadelemiz, insanları zulmün boyunduruğundan kurtarıp Allah’a kulluğa davet içindir. Müziğimizin özünü de bu mücadele ve değerler oluşturmakta. Kısaca; hayata ilişkin mesajımızı, söyleyecek sözümüzü nasıl ki dergi, kitap, dernek, vakıf, sendika vb. araçlarla ya da şiir, tiyatro, sinema gibi sanat dallarıyla insanlara iletiyorsak/iletmek gerekiyorsa müzikle yapmak istediğimiz de bu.

Müzik çalışmalarınızda kendinize nasıl bir sınır çiziyorsunuz? Neye, nereye kadar evet diyorsunuz?

Tabi birçok sanat dalı gibi müzik de kaygan bir alan. Öyle ki İslami hassasiyetlerle başlayıp da daha sonra popüler kültürün cazibesine kapılarak duyarlılıklarını büyük oranda yitirenlerin oranı az değil. Üretilen değerlere pazarlama mantığıyla yaklaşarak kapitalist yaşam biçimini kendilerine meslek edinenlerin İslami kimlikleri hususundaki bocalamaları hepimizin malumu. Biz yaptığımız işi İslami mücadeleye katkısı bağlamında değerlendiriyoruz. Ürettiklerimiz, albüm ya da konser etkinliklerimiz eğer ki Müslümanlara ve mücadeleye bir şeyler katıyorsa bizim için anlamlı. Bu çerçevede kalmak koşuluyla ve kendimizi ifade edebilme imkanı bulduğumuz ortamlarda, popülizme ve elitizme de yönelmeden müzik çalışmalarımızı sürdürmek istiyoruz.

İslami kesimde müzik alanında yaşanan durumun pek iç açıcı olmadığı yönündeki eleştiriler artıyor. Nitelikli çalışmaların oranı ticari ürünlere kıyasla bir hayli azalmış durumda. Piyasa kavramı belirleyicilik kazanmış görünüyor. Bu olguya yaklaşımınızı biraz daha açar mısınız?

Artık bu alanda da bir “piyasa”dan bahsetmek mümkün. Bant tiyatrolarıyla başlayan bir süreçten sonra, çeşitli enstrümanları da kullanmaya başlayarak “ezgi, ilahi ya da marş” tarzı müzikal bir birikimi samimi duygularla üreten zihniyetin paradigmasını dünyayı değiştirme hissiyatı oluşturuyordu. Ancak süreç içerisinde gerek popülerleşmenin getirdiği yozlaşma gerekse de tüketim kültürünün dönüştürücülüğü söz konusu hissiyatı gömerek yeni bir “piyasa”ya zemin oluşturdu. Artık “dünyayı değiştirmek”, bir zamanların heyecan rüzgarına kapılarak söylenmiş olan, ancak şimdi ayıplanan, utanılan, geçmişte kalmış bir ideal olarak görülmeye başlandı. Sanat, ideolojik mesaj boyutundan soyutlanarak bireysel bunalımın ifade aracı olarak algılanır oldu. Bir zamanlar yüreği bir bomba ateş bekleyenler, artık efkarlı gecelerde masalarında sigara tüttürmeye; emperyalizme, Siyonizme karşı bütün İslam dünyasında güneş doğurtanlar ya da dağlardaki mücahitlere ezgi besteleyenler “yüce aşk”larına sensizlik melodileri yazmaya başladılar. “Yeşil pop” olarak adlandırılan bu süreç, bugün özellikle de tasavvuf kültürü etkisinde yazılan şirk dolu sözlere yapılan “cistak cistak”lı müzikle devam ediyor. Müzik alt yapısı son derece basit ritimlerle ve arabesk motifli ezgilerle şekillenen ve pop şarkılarının taklidi sonucunda üretilen bu özenti müziğin çok fazla talep görmesi ise içler acısı durumu yansıtmaya yeter. Piyasayı tamamen bu çalışmaların belirlemesi ve büyük oranda ticari amaçlı yapılan bu ürünlere gösterilen yoğun ilgi yozlaşmanın boyutlarını gözler önüne seriyor. Bir kez daha görüyoruz ki kapitalist üretim ilişkileri, salt anlamıyla ağır bir sömürü getirmiyor. Aynı zamanda değer yargılarını ve kültürleri de yozlaştırıyor.
Bir elin parmak sayısını geçmeseler de duyarlılıklarını koruyan kimi müzisyenlerin ise nitelikli sayılabilecek ürünlerinin söz konusu piyasa içerisinde kaybolduğunu; sesli, görsel ve yazılı basın tarafından uygulanan sansür yüzünden de dinleyicisine ulaşamadığını belirtmek gerekiyor.

Peki albümünüzdeki eserlerin Grup Yorum etkisini çok fazla hissettirdiği şeklinde eleştiri ya da değerlendirmelere de rastlıyoruz. Bu konuda ne söylemek istersiniz?

Doğrudur. Albümle ilgili değerlendirmelerde bize de buna benzer eleştiriler yöneltiliyor. Bu eleştirilerin kimisi menfi yöndeyken daha çoğu da müspet yönde. Açıkçası Grup Yorum’u gerek yıllardır yaptığı müzik ile gerekse de bu uğurda verdiği mücadele, ödediği bedellerle önemsiyoruz. Önemsediğimiz bir grubun ya da müzisyenin tarzından etkilenmemek de mümkün değil. Stüdyo kayıtları sürecinde Grup Yorum elemanlarıyla görüş alış-verişinde bulunduğumuz da oldu. Grup Yorum, ürettiği müzik ve koruduğu muhalif duruşuyla dünya çapında alternatif bir müzik grubu olabilmiştir. Kaldı ki Grup Yorum’la benzer bir folklorik havayı soluyor ve benzer süreçler de yaşıyoruz. Bu bağlamda albümümüzde Grup Yorum tarzının hissedilmesi bize rahatsızlık vermiyor. Sonuçta Grup Yorum’un tarzı alternatif müzikte başarılı bir tarz. Ancak albümün salt Grup Yorum tarzının hakim olduğu bir albüm olarak değerlendirilmesini de doğru bulmuyoruz. Çünkü albümde Ortadoğu’daki direnişçi müzik birikiminden de etkilenmeler var. Örneğin Lübnan’daki özellikle de Fırkatu’l İsra müzik grubunun vokal düzenlemeleri; yine aynı bölgenin Latin Amerika’yla da kısmen benzeşen marş düzenlemeleri albümde kendini hissettiriyor. Bir zamanlar samimi duygularla Türkiye’de yapılan ve şimdi klasikleşmiş ezgilerin, ayrıca İran devrim şarkılarının da etkisini görmek mümkün.

Albümde Arapça ve Kürtçe ezgilere de yer vermekle neyi amaçladınız?

Daha önce ifade ettiğimiz gibi albüm, hissettiklerimizin, yaşadıklarımızın bir ürünü. Albüm sürecinde özellikle Irak ve Filistin’de yaşananlar tüm dünyada olduğu gibi Müslümanların da en öncelikli gündemiydi. Irak’ta ve Filistin’de işgalin acısını yaşayan kardeşlerimize ithafen bestelediğimiz şarkıların yanı sıra istedik ki onların dilinden de bir şeyler katalım. Çünkü en iyi onlar ifade edebilirlerdi kendilerini. Albümde okuduğumuz Arapça marşlarda, yaşanan acılara rağmen özgürlük umudunu muştulayan vurguların yer alması gerçekten de destanlaşan Filistin ve Irak direnişlerini de ifade ediyordu. Bizzat mücadele içerisinde bestelenmeleri de direnişçilerin duygularını ve mücadele ruhunu yansıtmaları açısından ayrı bir değer taşımaktaydı. Biz de dilimiz döndüğünce yorumlamaya çalıştık.

Kürtçe ezgi ise acıların her türlüsünü tatmış, kimliği yok sayılan Kürt halkının yine kendi diliyle yaşadıklarına, mazlumluklarına kayıtsız kalamayacağımızın bir ifadesiydi. Özellikle Türkiye’de son dönemlerde doruğa çıkan ırkçı ve faşizan uygulamalar bu sorunun çözülmesinde ciddi bir adım atılamadığının göstergesiydi. Biz de Müslüman Kürt halkının yaşadığı sorunları bütün Müslümanların sahiplenmesi gerektiğine vurgu yapan bir ezgiye albümde yer verdik. Kürtçe olması önemliydi, çünkü bir duygu, en iyi o duyguyu yaşayanın diliyle anlatılabilirdi. Kürtçe bu ülkenin bir gerçeğiydi. O duyguyu da tam yansıtabilmek için ezgiyi güzel Kürtçe’siyle, aynı zamanda ezginin beste sahibi de olan Yaşar Burak seslendirdi.

Albümünüz gerçekten de sokak çocuklarından kimliği yok sayılan Kürt halkına, başörtüsü direnişçilerinden tecrit zulmü altındaki tutsaklara, Felluceli, Gazzeli direnişçilere kadar geniş bir coğrafyaya uzanıyor. Tüm bu çerçeveye nasıl bir mesaj sunuyorsunuz?

Dinimizin bize kazandırdığı evrensel bakış açısı ve ümmet olma sorumluluğumuz çerçevesinde yerellik saplantısı içinde olmadan nasıl ki Felluceli, Gazzeli direnişçilere ithafen Arapça ve Kürt halkı için Kürtçe söylediysek bizzat yaşadığımız başörtüsü zulmünü de görmezden gelmeyip albüme taşıdık. Bunu yaparken, yasaktan dolayı ağlamak, sızlanmak, birilerine sığınmak yerine 28 Şubatçı yasakçılara rağmen meydanları dolduran özgürlük yürüyüşçülerinin dirençlerine -direnişin öncülerinden rahmetli Macide Göç ve Özlem Özyurt’u da anarak- vurgu yaptık. Yine kapitalist çarklarda ezilen ve bir sistem sorunu olarak temayüz eden sokak çocuklarının özlemini onlarla olan dertleşmelerimizin sonucunda albümde yansıtmaya çalıştık. Bir de cezaevi ve tecrit sorunu… Cenk Kalesi zindanında katledilen yüzlerce mücahit, Ebu Gureyb ve Guantanamo’dan yükselen çığlıklar, F tipi hücrelerde karartılmaya çalışılan umutlar… Ama dillerden hiç düşmeyen tekbirler, özgürlük şarkıları… Cezaevinde bulunan mahpusların duygusunu anlatan ezgimiz de bizzat cezaevinde bestelendi. Bu yönüyle bu ezgi de albümde yer alan diğer tüm şarkılar gibi yaşadığımız gerçekliklere işaret ediyordu. Bizim için de önemli olan buydu.

Sanat algılayışımız birebir hayatın içinde olmayı, ürettiğimiz müziğin hayatın içinden doğmasını, mücadele gerçekliğimize de uygun olmasını gerektirmekte. “Umuda Yürüyüş” albümü, bu perspektifin ürünü. Yaşadıklarımıza ilişkin umudu üretmek, ufkumuzu adımlamak, her sabah yoksul çocukların başını okşayarak Kur’an’ın aydınlığına yürüyenlerin türküsünü söylemekti tüm derdimiz. Gazzeli, İstanbullu, Felluceli, Diyarbekirli, Bağdatlı ya da Arap, Kürt, Türk, Çeçen veyahut da başörtülü, sokak çocuğu, mahpus… Biz yüreğimizdeki çığlığı yüreklere taşımak istedik.

Yaşar Burak gibi albüme katkıda bulunan başka isimler de var. Kısaca bahsedebilir misiniz?

Küçük Yasir’den bahsetmek gerekiyor. Yasir 11 yaşında. Filistinli ve Iraklı çocukların duygularını istedik ki yine onlar gibi bir çocuk seslendirsin. Gerçekten de yaşına oranla Yasir başarılı bir performans gösterdi. Bünyamin Doğruer ağabeyimiz de o güzel, tok sesiyle iki şiir okudu. Ayrıca albümde sesleri olmayıp da katkıda bulunanlardan bahsetmek gerekiyor. Başta Ali Değirmenci olmak üzere Kudbettin Gök, Bünyamin Doğruer ve Abdurrahman Çeliker’in şiirlerinden istifade ettik. Ayrıca Hamza Er ile bir marşımızın bestesini paylaştık. Yine Yaşar Burak’a ait eski bir ezgiyi de yeniden yorumladık. Hepsine katkılarından dolayı buradan bir kez daha teşekkür etmek istiyoruz.

Son olarak çalışmalarınızın bundan sonra nasıl bir seyir izleyeceğini öğrenmek istiyoruz. Bir de bağlama çalan elemanınız İbrahim’in grup ayrıldığı yönünde duyumlar alıyoruz. İlk albümde eleman kaybı kötü bir başlangıç sayılmaz mı?

Öncelikle ifade edelim ki Grup Yürüyüş salt şahıslara bağlı bir grup olmama niyetinde. Sancağın düşmemiş olmasına nazaran sancağı kimin tuttuğu ikincil bir mesele. Bu bağlamda, geleneksel ve modern hurafelerden arınmış bir İslami kimliğe sahip ve mücadelenin içinde olan herkesin katkısına açık olduğumuzu belirtelim. İnanıyoruz ki üretimlerimizi kolektifleştirdikçe ve kortejimiz büyüdükçe yürüyüşümüz daha güçlü devam edebilir. Bu yüzden dinleyicilerimizi de katarak birlikte çıkmak istiyoruz bu yürüyüşe. Şimdilik ise gündemimizde somut olarak albümle ilgili tanıtım programları yapmak var. Müzikal yetilerimizi geliştirme çalışmalarımız eşliğinde meydanlarda, dayanışma gecelerinde özgürlük türküleri söylemeye devam edeceğiz.

İbrahim’le ilgili olarak da bir düzeltme yapalım. İbrahim, Grup Yürüyüş’ün kurulması süreci ve albüm de dahil olmak üzere tüm etkinliklerimizde bizimle birlikteydi. Ancak zorunlu nedenlerden dolayı İstanbul’dan ayrıldı. Bizim için önemli bir eksiklik ama belirtelim ki İbrahim halen Grup Yürüyüş’ün elemanı. Onunla müzikal birikimimizi paylaşmaya ve irtibatımızı sürdürmeye devam edeceğiz. Organize edilebilirse büyük konserlere ve inşallah olursa önümüzdeki yıllarda yapacağımız yeni kaset çalışmalarına iştirak edecek.

Dergimiz adına teşekkür ederiz.

(Röportaj: Haksöz Dergisi, Kasım 2005, sayı: 176)